Ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο ορισμένοι αρθρογράφοι στην φιλοκυβερνητική Εφημερίδα των Συντακτών, αφού έφτασαν στο σημείο να αναλύσουν ακόμη και την ερωτική πλευρά του πρωθυπουργού.
Στο παρακάτω άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο, και το οποίο «ανακάλυψε» στις σελίδες της εφημερίδας ο δημοσιογράφος Αρης Δημοκίδης, η αρθρογράφος Κέλλυ Σταμούλη, δικηγόρος και κόρη του πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Σταμούλη, ξεπέρασε τον εαυτό της σε κολακείες.
![Μνημείο κολακείας στην «ΕφΣυν»: «Το ερωτικό χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα» | iefimerida.gr 0](/sites/default/files/styles/in_article/public/2019-04/arthro-tsipras_1.jpg?itok=-STL7QQG)
![Μνημείο κολακείας στην «ΕφΣυν»: «Το ερωτικό χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα» | iefimerida.gr 1](/sites/default/files/styles/in_article/public/2019-04/arthro-_tsipras_2.jpg?itok=-C_XRBth)
Σύμφωνα με πληροφορίες η δικηγόρος Κέλλυ Σταμούλη, εξειδικευμένη στο Δίκαιο της Θαλάσσης, υπήρξε συνεργάτης του Παναγιώτη Κουρουμπλή, όταν ήταν υπουργός Ναυτιλίας.
![Μνημείο κολακείας στην «ΕφΣυν»: «Το ερωτικό χαμόγελο του Αλέξη Τσίπρα» | iefimerida.gr 2](/sites/default/files/styles/in_article/public/2019-04/kelly-stamouli.jpg?itok=TtFQLBqD)
H Κέλλυ Σταμούλη είχε γράψει ένα εξίσου κολακευτικό άρθρο για τον Νάσο Ηλιόπουλο σε άλλη φιλοκυβερνητική εφημερίδα, με τίτλο «Νάσος Ηλιόπουλος: H αβάσταχτη γοητεία του διακριτικού υποψηφίου δημάρχου Αθηναίων»!
Γράφει μεταξύ άλλων:
«...Ο τρόπος που σε κοιτάει σου δίνει την εντύπωση ότι απελευθερώνονται μέσα από τις κόρες των εκφραστικών ματιών του, χιλιάδες μικροσκοπικά βέλη οικειότητος, ερωτισμού και συμπάθειας, κατευθυνόμενα προς το πρόσωπό σου.
Αυτό προκαλεί μία αίσθηση άμεσης τονώσεως της αυτοπεποιθήσεώς σου, καθώς αυξάνεται το Εγώ σου με έναν γλυκό και απαράμιλλο τρόπο.
“Μάλλον με κάνει κέφι, άρα κάτι μετράω κι εγώ!” σκέφτεσαι όταν αναπάντεχα και απρόσμενα έρχεσαι σ΄επαφή με τον Νάσο, ο οποίος, στο υπογράφω αναγνώστη μου, καθόλου δεν θα σε σνομπάρει..».
«...Εγώ τριγυρνούσα μέσα στο πλήθος με τη συντροφιά της εύηχης φωνής του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, έτσι όπως κάρφωνε τις λέξεις, σε συγχωρδία άψογη με τις κινήσεις του, νικώντας τον πεπερασμένο χώρο στο βήμα του ομιλητή, θυμίζοντας κάτι από τον αεικίνητο Δισκοβόλο. (Σε τσάκωσα αγαπημένε αναγνώστη, το άρθρο μου «Η σαγηνευτική γλώσσα σώματος των ηγετών» στην εφημερίδα τούτη εδώ, δεν το έχεις διαβάσει, και αναγκάζομαι και στα ξαναλέω).
Και ξαφνικά, εκεί στριμωγμένη ανάμεσα στους όρθιους παρευρισκομένους, τον Νάσο αντίκρυσα, με cool τζινάκι και έναν σάκο γκρι με περιποιημένα τελειώματα (όλα έχουν τη σημασία τους) με ανάστημα ρωμαλέο, που μία νηφαλιότητα απέπνεε...».