Οι πολιτικοί σχολιαστές στον Τύπο της Σουηδίας συμφωνούν ότι η υπουργός Οικονομικών της χώρας, Μαγκνταλένα Άντερσον, συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί στο συνέδριο των Σοσιαλδημοκρατών τον Νοέμβριο, διάδοχος του απερχόμενου πρωθυπουργού.
Μετά την αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Στέφαν Λεβέν προ ημερών ότι θα παραιτηθεί το φθινόπωρο από την προεδρία του κόμματος και στη συνέχεια από την πρωθυπουργία, «υπάρχει μεγάλη εσωτερική πίεση ο νέος αρχηγός να είναι γυναίκα, ικανή και γνωστή στους ψηφοφόρους», σχολίασε η πολιτική αναλύτρια της σουηδικής κρατικής τηλεόρασης SVT, Ελίζαμπεθ Μάρμοσταϊν. «Και η Μαγκνταλένα Άντερσον είναι η προφανής υποψήφια», πρόσθεσε.
Σημειώνεται ότι η Σουηδία είναι η μοναδική χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που δεν είχε ποτέ γυναίκα στο τιμόνι της κυβέρνησης.
H Μαγκνταλένα Άντερσον με τον απερχόμενο πρωθυπουργό της Σουηδίας, Στέφαν Λεβέν
Με την «καλύτερη υπουργό Οικονομικών στον κόσμο», όπως τη χαρακτήρισε ο Λεβέν, θα αναμετρηθούν για τα ηνία των Σοσιαλδημοκρατών και την πρωθυπουργία ο υπουργός Εσωτερικών Μίκαελ Ντάμπεργκ, ο υπουργός Ψηφιακής Ανάπτυξης Άντερς Ίγκεμαν και η υπουργός Υγείας Λένα Χάλενγκρεν, που ανέλαβε σημαντικό ρόλο στη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού.
Η κυβέρνηση μετά βίας επιβίωσε μιας πολιτικής κρίσης τον περασμένο μήνα, που είχε οδηγήσει στην αποχώρηση και την επανεκλογή του Λεβέν, αλλά η «κοκκινο-πράσινη» κυβέρνηση μειοψηφίας του στηρίζεται σε πήλινα πόδια, όπως σχολιάζουν διεθνή ΜΜΕ, και επιβιώνει με τη στήριξη των Αριστερών και του Κεντρώου Κόμματος, που αντιπροσωπεύουν διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα. Για τον λόγο αυτόν είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον η κυβέρνηση θα καταφέρει να περάσει το φθινόπωρο τον επόμενο προϋπολογισμό από τη Βουλή.
Ο -ή, πιθανότατα, η- διάδοχος του Λεβέν θα παραλάβει ως εκ τούτου μια «καυτή πατάτα» στα χέρια. Σε περίπτωση, πάντως, που εκλεγεί η Άντερσον, τότε και οι πέντε χώρες του ευρωπαϊκού βορρά (Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Φινλανδία και Ισλανδία) θα κυβερνώνται από γυναίκες. Μέχρι τότε, ωστόσο, θα πρέπει να καταφέρουν να επανεκλεγούν τον Σεπτέμβριο η Έρνα Σόλμπεργκ στη Νορβηγία και η Κατρίν Γιακομπσντότιρ στην Ισλανδία.
Ποια είναι η Μαγκνταλένα Άντερσον
Γεννημένη τον Ιανουάριο του 1967 και με σπουδές στο Χάρβαρντ, η Μαγκανταλένα Άντερσον κράτησε στιβαρά στα χέρια της τα ηνία της οικονομίας της Σουηδίας στη διάρκεια της πανδημίας. Ένθερμη θιασώτης της δημοσιονομικής σύνεσης, η 54χρονη πολιτικός είχε δεχθεί, ωστόσο, έντονη κριτική πριν από την υγειονομική κρίση από οικονομολόγους για τη δημιουργία μη αναγκαίων πρωτογενών πλεονασμάτων, την ώρα που το κρατικό χρέος της χώρας έπεφτε σε ιστορικά χαμηλά, όπως αναφέρει το Bloomberg.
«Πιστεύω ότι θα πάρει το χρίσμα και το ερώτημα είναι τότε αν θα εκλεγεί με ισχυρή εντολή», είπε η Ουλφ Μπγιέρελντ, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ.
![Η υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, Μαγκνταλένα Άντερσον, ποζάρει για selfie με τον Γερμανό ομόλογό της, Όλαφ Σολτς και τον Καναδό Γουίλιαμ Μορνό σε συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας τον Απρίλιο του 2019](/sites/default/files/styles/in_article/public/article-images/2021-08/Magdalena-Andersson-selfie-Olaf-Scholz.jpg?itok=97rG6yzT)
Νωρίτερα φέτος η Άντερσον έγινε η πρώτη γυναίκα που προήδρευσε της Διεθνούς Νομισματικής και Δημοσιονομικής Πολιτικής, του κύριου συμβουλευτικού σώματος του ΔΝΤ.
Η ίδια δεν έχει επιβεβαιώσει μέχρι στιγμής τις πρωθυπουργικές της φιλοδοξίες, ενώ παραμένει ανοικτό αν θα καταφέρει να νικήσει τον σεξισμό, που εμπόδισε άλλες τρεις υποψήφιες πρωθυπουργούς πριν από την Άντερσον να εκλεγούν.
Σχολιαστές διερωτώνται αν σε αντίθεση με τον διαρκώς κατηφή απερχόμενο πρωθυπουργό η Άντερσον είναι αρκετά χαμογελαστή: «όχι όσο θα έπρεπε», αποφαίνονται συγκρίνοντάς της με την υπουργό Υγείας της Σουηδίας που φαντάζει ως «ηλιαχτίδα» μπροστά της.
Η Ντρουντ Ντάλερουπ, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης λέει, πάντως, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «The Telegraph», ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να μη χρειαστεί να... χαμογελάει περισσότερο η Άντερσον. «Θα παλέψω για το δικαίωμα των γυναικών να είναι πολιτικοί χωρίς να χρειάζεται να χαμογελούν».