Το θέμα της παραπομπής της Σοφίας Γιαννακά από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, για ένα άρθρο γνώμης, σχολίασε καυστικά στα «Νέα» ο Γιάννης Πρετεντέρης.
Ο Γιάννης Πρετεντέρης γράφει στο άρθρο του, με τίτλο «Δουλειά»:
«Εδώ κοτζάμ πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ θεωρεί ότι η δουλειά της συναδέλφου Σοφίας Γιαννακά είναι να εκφράζει ''τη γενική κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, καθώς και τον αγώνα μιας μάνας για δικαίωση και τιμωρία των ενόχων'' (iefimerida, 1 Απριλίου).
Τα ελληνικά του κατηγορητηρίου είναι ελαφρώς περίεργα, κανένα πρόβλημα. Η λογική όμως πάσχει.
Πού ξέρει το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ τι αποτελεί ''γενική κοινωνική απαίτηση''; Πότε έμαθε τους ''ενόχους'', ποιου πράγματος και για ποιο αδίκημα;
Η μάνα θέλει τη δικαίωση ή την τιμωρία τους; Η διατύπωση δεν φωτίζει το ζητούμενο. Και τελικά ένας δημοσιογράφος τι δουλειά έχει με όλα αυτά;
Σίγουρα πάντως η έγκληση δεν ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο. Το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ μάλλον έχει αναθέσει στην εγκαλούμενη (υποθέτω και σε όλους εμάς...) τη γενική απαίτηση για δικαιοσύνη και τον αγώνα μιας μάνας.
Παρατύπως. Ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η μάνα αναφέρονται μεταξύ των σκοπών της Ένωσης (άρθρο 2 του Καταστατικού ΕΣΗΕΑ) και συνεπώς το Πειθαρχικό δεν έχει καμία δουλειά να ζαλίζει τη συνάδελφο.
Αντιθέτως, η δουλειά ενός κανονικού δημοσιογράφου, όπως την αντιλαμβάνονται οι κανονικοί δημοσιογράφοι σε όλο τον ελεύθερο κόσμο, είναι να ενημερώνει απερίσπαστος από ''γενικές κοινωνικές απαιτήσεις'' και από ''αγώνες''.
Ξέρετε γιατί; Επειδή με την πάροδο των χρόνων έχουμε διδαχθεί πως το χειρότερο είδος δημοσιογραφίας είναι η ''ιδεολογική'' και η ''στρατευμένη''.
Για την ακρίβεια, δεν είναι καν δημοσιογραφία.
Όποιος λοιπόν θέλει να αλλάξει, να διορθώσει ή να ελέγξει τον κόσμο δεν χρειάζεται κανένα Πειθαρχικό και καμία ΕΣΗΕΑ.
Μπορεί να φτιάξει κόμμα και να κατέβει στις εκλογές. Μπορεί να οργανώσει πραξικόπημα. Ή ακόμη καλύτερα, μπορεί να δρομολογήσει μια επανάσταση.
Δεν χρειάζεται να ξέρει ούτε ελληνικά».