Σε άρθρο του στην «Καθημερινή», με τίτλο «Πειθαρχικές αστειότητες», ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης σχολιάζει επικριτικά την παραπομπή της δημοσιογράφου του iefimerida Σοφίας Γιαννακά στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ για ένα άρθρο γνώμης.
«Από πότε είναι δουλειά των δημοσιογράφων η “δικαίωση των αγώνων” και η “τιμωρία των ενόχων”; Και γιατί πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η “γενική κοινωνική απαίτηση” για οποιαδήποτε έκφραση γνώμης; Κι αν η “απαίτηση” είναι να πέσουμε στον γκρεμό; Ουπς! Αυτό το κάναμε την περίοδο 2010-2015 και τότε πάλι το πειθαρχικό εγκάλεσε κάποιους που πριν από το δημοψήφισμα φώναζαν “Προσοχή! Γκρεμός!”», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Πάσχος Μανδραβέλης.
Ο κ. Μανδραβέλης αποκαλεί «γελοία και τραγική» την υπόθεση της παραπομπής της κ. Γιαννακά στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ και προσθέτει:
«Δύο πράγματα πρέπει να προσέξουμε σ’ αυτή τη γελοία και τραγική για τον δημοσιογραφικό χώρο υπόθεση. Πρώτον: τα πειθαρχικά συμβούλια είναι αυτόνομα όργανα και δεν εκφράζουν τις δημοσιογραφικές ενώσεις ούτε τις διοικήσεις των ούτε την πλειονότητα των δημοσιογράφων. Το μέγεθος της κατακραυγής το πιστοποιεί. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι η έγκληση έγινε προχθές, Πρωταπριλιά. Αν πρόκειται περί αστείου, λόγω της ημέρας, δεν γελάσαμε…»
Ολόκληρο το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη «Πειθαρχικές αστειότητες»:
Δεν υπάρχει αντικειμενικό μέτρο για να ξέρουμε αν το «παράκανε» ή όχι η κ. Μαρία Καρυστιανού. Στο ερώτημα της συναδέλφου Σοφίας Γιαννακά «Μαρία Καρυστιανού, μήπως το έχει παρακάνει» (iefimerida, 13.2.2025) κάποιοι θα απαντήσουν «ναι» και άλλοι (πιθανότατα οι περισσότεροι) θα πουν «και λίγα λέει». Σε ζητήματα γνώμης ισχύει ό,τι και περί ορέξεως: κολοκυθόπιτα.
Συνεπώς, οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα δεν μπαίνουν στην κρίση ουδενός συντεχνιακού ή θεσμικού οργάνου. Και οι δύο απαντήσεις είναι θεμιτές. Δεν τίθεται ζήτημα αλήθειας ή αναλήθειάς τους για να κριθούν από κάποιο δικαστήριο ή συμβούλιο. Δηλαδή, τι ακριβώς θα ρωτήσει την κ. Γιαννακά το πρωτοβάθμιο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, που προχθές την εγκάλεσε προς απολογία, και ποιο καταστατικό θα χρησιμοποιήσει για να την ελέγξει;
Χειρότερο είναι το σκεπτικό. Σύμφωνα με την κ. Γιαννακά, το πειθαρχικό «με εγκαλεί ουσιαστικά για ένα “παράπτωμα”: όπως αναφέρει, στο άρθρο μου για την κ. Καρυστιανού δεν λαμβάνω υπ’ όψιν μου “τη γενική κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, καθώς και τον αγώνα μιας μάνας για δικαίωση και τιμωρία των ενόχων” (iefimerida, 1.4.2025). Από πότε είναι δουλειά των δημοσιογράφων η “δικαίωση των αγώνων” και η “τιμωρία των ενόχων”; Και γιατί πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η “γενική κοινωνική απαίτηση” για οποιαδήποτε έκφραση γνώμης; Κι αν η “απαίτηση” είναι να πέσουμε στον γκρεμό; Ουπς! Αυτό το κάναμε την περίοδο 2010-2015 και τότε πάλι το πειθαρχικό εγκάλεσε κάποιους που πριν από το δημοψήφισμα φώναζαν “Προσοχή! Γκρεμός!”».
Γράψαμε πολλάκις ότι στη χώρα των παραδόξων έχουμε το ασφυκτικότερο νομικό πλαίσιο για τον Τύπο μαζί με ασυδοσία κρεμασμένη στα περίπτερα. Δημοσιογράφοι βρέθηκαν κατηγορούμενοι διότι εξέφρασαν αντιδημοφιλείς απόψεις για εθνικά (πρωτίστως), θρησκευτικά και άλλα θέματα. Η κατάργηση αυτών των νόμων έπρεπε να είναι το πρώτο καθήκον των σωματείων μας. Αλλά με τι μούτρα να αγωνιστεί κάποιος για τους λογοκριτικούς νόμους (που χρησιμοποιούνται περιστασιακώς και πάντα στους λιγότερο γνωστούς δημοσιογράφους), όταν τα δικά μας πειθαρχικά συμβούλια εγκαλούν συναδέλφους για την έκφραση γνώμης;
Δύο πράγματα πρέπει να προσέξουμε σ’ αυτή τη γελοία και τραγική για τον δημοσιογραφικό χώρο υπόθεση. Πρώτον: τα πειθαρχικά συμβούλια είναι αυτόνομα όργανα και δεν εκφράζουν τις δημοσιογραφικές ενώσεις ούτε τις διοικήσεις των ούτε την πλειονότητα των δημοσιογράφων. Το μέγεθος της κατακραυγής το πιστοποιεί. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι η έγκληση έγινε προχθές, Πρωταπριλιά. Αν πρόκειται περί αστείου, λόγω της ημέρας, δεν γελάσαμε…