Η τραγική ιστορία της αυτοκτονίας μιας 14χρονης στο Μοσχάτο συγκλόνισε το πανελλήνιο και έδωσε τροφή για σχόλια σε πλήθος ατόμων, με πολλούς να την κατηγορούν πως «τα ήθελε». Η Έλενα Ακρίτα, με σημερινή της ανάρτηση, ξεσπά και αφηγείται μια προσωπική της ιστορία.
Η νεαρή μαθήτρια που αυτοκτόνησε πέφτοντας στις γραμμές του Ηλεκτρικού στο Μοσχάτο, διατηρούσε σχέση με έναν 43χρονο ιδιοκτήτη ψιλικατζίδικου. Την σχέση της ανακάλυψαν οι γονείς της και της απαγόρευσαν να τον ξαναδεί ενώ έκαναν και καταγγελία στις αστυνομία που οδήγησε στη σύλληψή του για αποπλάνηση ανηλίκου.
![Ο 43χρονος διατηρούσε ψιλικατζίδικο κοντά στο σπίτι της 14χρονης](/sites/default/files/styles/in_article/public/inline-images/Mosxato-psilikatzidiko.jpg?itok=Z1UTgmkv)
Σήμερα, η Έλενα Ακρίτα, με ανάρτησή της στο Facebook, περιγράφει μια προσωπική της ιστορία, ξεσπώντας ενάντια σε όσους «γονείς» - τρόπος του λέγειν, όπως αναφέρει - έγραψαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως η 14χρονη «τα ήθελε».
Συγκεκριμένα έγραψε η Ελενα Ακρίτα:
«Βιωματικό ακολουθεί. Όταν ήμουν 15 χρονών ερωτεύτηκα τον καθηγητή των αγγλικών μου στα Εκπαιδευτήρια Ζηρίδη. Και τον ερωτεύτηκα πολύ. Ήταν 42 χρονών καθόλου ωραίος, όμως γοητευτικός άνθρωπος, με αίσθηση χιουμορ και εξαιρετικός δάσκαλος. Τον σκεφτόμουν, δεν κοιμόμουν, δεν έβλεπα την ώρα να τον δω, στο μάθημα έχανα τα λόγια μου, κοκκίνιζα. Εκείνος το κατάλαβε - και σιγά το δύσκολο δηλαδή, μπαμ έκανε από χιλιόμετρα για έναν έμπειρο άνθρωπο που σίγουρα είχε αντιμετωπίσει κι άλλες ερωτοχτυπημένες μαθητριούλες.
Μια μέρα με κράτησε μετά το μάθημα για να μού μιλήσει. Μού είπε πολλά γι αυτό το συναίσθημα που γεννιέται άναμεσα σε καθηγητές και μαθητές, αλλά και ανάμεσα σε εφήβους και ‘ωριμους’ γενικότερα. Μου μίλησε με σοβαρότητα, ευγένεια ψυχής και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Ήθελε να με απομακρύνει χωρίς να με πληγώσει ή να με μειώσει. Και το κατόρθωσε.
Πιστέψτε με ειλικρινά. Αν στη θέση του καθηγητή μου ήταν ένας άθλιος - σαν τον τύπο που έγινε η αιτία να αυτοκτονήσει το 14χρονο κοριτσάκι - εγώ τότε στα 15 μου θα τον ακολουθούσα χωρίς δεύτερη σκέψη όπου μού ζητούσε. Δεν υπήρχε περίπτωση να τού αντισταθώ. Το γεγονός ότι τίποτα απολύτως δεν συνέβη οφειλόταν στην δική του ωριμότητα κι όχι στην δική μου απειρία που τότε ήξερα πού παν τέσσερα.
Τον Δάσκαλο αυτόν τον θυμάμαι πάντα με ευγνωμοσύνη κι ας έχασα τα ίχνη του αμέσως μετά, ζει πέθανε ιδέα δεν έχω.
Αυτό για όσους λένε πως το κοριτσάκι «τα ήθελε». Πώς τα κοριτσάκια, τα αγοράκια, τα παιδιά, οι έφηβοι ‘τα θέλουν’. Και κάποιοι που το ξεστομίζουν αυτό είναι και γονείς. Τρόπος του λέγειν.»