Σε άρθρο του στην «Καθημερινή», με τίτλο «Δημοσιογραφική ελευθερογνωμία και όρια» ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Άρης Αλεξανδρής αποκαλεί την κλήση της Σοφίας Γιαννακά σε απολογία στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ «υπόδειγμα προβληματικής αντίληψης της ελευθερογνωμίας».
«Με αφορμή άρθρο γνώμης που έγραψε για την υπόθεση των Τεμπών και τη Μαρία Καρυστιανού, η δημοσιογράφος Σοφία Γιαννακά κλήθηκε από το πειθαρχικό συμβούλιο της Ενωσης Συντακτών σε απολογία. Στο σκεπτικό του, το Συμβούλιο της καταλογίζει το γεγονός ότι δεν έλαβε υπ’ όψιν της «τη γενική κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, καθώς και τον αγώνα μιας μάνας για δικαίωση και τιμωρία των ενόχων». Είναι ασαφές πώς γνωρίζει ένα συνδικαλιστικό όργανο τι έλαβε και τι δεν έλαβε υπ’ όψιν ένας δημοσιογράφος κατά τη σύνταξη ενός άρθρου (Βρίσκεται στο κεφάλι του; Τον ρώτησε;), είναι όμως εν προκειμένω σαφές ότι σε κάποιους δεν άρεσε το άρθρο. Και οι δύο παράμετροι πάντως είναι αδιάφορες. Η ελευθερία του λόγου και του Τύπου δεν υπάγεται στις συναισθηματικές προδιαγραφές που τίθενται από τον εκάστοτε φορέα κλαδικής εξουσίας. Η δεοντολογία δεν είναι ιδεολογική ορθοδοξία και η συμμόρφωση σε αυτή δεν μπορεί να εξετάζεται με όρους πολιτικής συμφωνίας ή διαφωνίας. Μία δημοσιογράφος μπορεί να κρίνει ένα δημόσιο πρόσωπο, αρκεί να το κάνει ευπρεπώς. Το πού τοποθετείται η κρίνουσα στο χρηματιστήριο της κοινωνικής συμπάθειας έπειτα, δεν πρέπει να επηρεάζει το δικαίωμά της να εκφέρει ελεύθερα απόψεις, ακόμα και αντιπαθητικές, ή την υποχρέωση του συνδικαλιστικού της οργάνου να αποδέχεται και να προασπίζει το δικαίωμα αυτό», αναφέρει.
Σύμφωνα με τον Άρη Αλεξανδρή «οι παρεμβάσεις της ΕΣΗΕΑ θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες», όπως γράφει: «Στους ταραχώδεις καιρούς των χονδροειδών fake news και της κραυγαλέας παραπληροφόρησης, όποιος θέλει να διασώσει την τιμή της δημοσιογραφίας δεν τα βάζει με τις προσωπικές απόψεις (που δεν κρύβουν ότι είναι προσωπικές), αλλά καταπιάνεται με ό,τι μεταφέρεται ως αντικειμενικά αληθές χωρίς να είναι: Τι έχει κάνει η Ενωση για τη διείσδυση της ρωσικής και τουρκικής προπαγάνδας στα ελληνικά media κι από εκεί στη συνείδηση του κοινού; Πώς έχει αντιμετωπίσει τους δημοσιογράφους που δίνουν βήμα και κύρος σε αντιεπιστημονικά παραληρήματα και σε συνωμοσιολόγους χωρίς ίχνος απόδειξης για όσα ισχυρίζονται; Εχει καλέσει σε απολογία τους υπευθύνους για επικά (αλλά αμφιβόλου αξιοπιστίας) ρεπορτάζ σχετικά με σκορπιούς, νεκρά παιδιά και απαγωγές στα σύνορα, που κατά καιρούς συγκλόνισαν αδίκως την κοινή γνώμη; Ενας πειθαρχικός έλεγχος που αποσκοπεί σε ουσιαστικό αποτέλεσμα, προϋποθέτει σύγκρουση με βαριές παθογένειες· ένας πειθαρχικός έλεγχος που επιζητεί εύκολο χειροκρότημα, αρκείται στην αστυνόμευση αντιδημοφιλών άρθρων γνώμης».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Άρη Αλεξανδρή στην «Καθημερινή».